وب 3 چیست؟ (نظرات مختلف پیرامون وب 3)

«وب 3» اصطلاحی است که برای اشاره به وب آینده به کار میرود. پس از آنکه اصطلاح وب 2 برای تکامل اخیر وب رواج یافت، بسیاری از متخصصین ،روزنامه نگاران و رهبران فن، اصطلاح وب 3 را بکار بردند تا فرضیاتی درباره موج آینده تغییرات اینترنت مطرح کنند.
نظرات پیرامون مرحله بعدی سیر تکاملی وب، بسیار متفاوت است، برخی معتقدند؛ پدیدار شدن تکنولوژی وب مفهومی راه وب را تغییر خواهد داد و آنرا به سوی هوش مصنوعی خواهد برد. دیگر نظریه پردازان اظهار میکنند که وب 3 افزایش سرعت اینترنت، اپلیکیشن های تحت وب، یا پیشرفت گرافیکی رایانه، نقش کلیدی را در سیر تکاملی وب بازی خواهد کرد.
نظرات رهبران فن:
تیم برنزلی ـ مخترع وب ـ در ماه می سال 2006 گفت:
مردم مدام میپرسند وب 3 چیست؟ من فکر میکنم وقتی شما تعداد زیادی کاغذ کالک را روی هم میگذارید همه چیز ناهموار و چین خورده شده، مبهم به نظر میرسد. وب 2 و دسترسی به وب مفهومی، سراسر حجم عظیم اطلاعات را یکپارچه میکند، شما دسترسی غیر قابل باوری به منابع اطلاعاتی خواهید داشت.
در ماه می سال 2006 از اریک اسمیت ـ مدیر گوگل ـ خواسته شد تا وب 2 و وب 3* را تعریف کند. او پاسخ داد:
... اگر بخواهید که حدس بزنم که وب 3 چه خواهد بود، خواهم گفت که  «وب 3» راهی متفاوت در ساخت اپلیکیشن ها است. پیش بینی من این است که «وب 3» در نهایت در قالب اپلیکیشن هایی تحقق می یابد که تکه ای از یکدیگرند. شماری از ویژگی های آنها از این قرار است: اپلیکیشن ها نسبتا کوچک ، اطلاعات توده ای ، اپلیکیشن ها روی هر وسیله ای اعم از پی سی یا تلفن همراه قابل اجرا، اپلیکیشن ها بسیار سریع و بسیار قابل کاستومایز و اپلیکیشن ها توزیعی خواهند بود، بصورت لفظ به لفظ؛ با شبکه های اجتماع، با ایمیل. شما به فروشگاه نمیروید تا آنها را بخرید... آنها نوع بسیار متفاوتی از اپلیکیشن ها خواهند بود که ما هرگز در محاسباتمان ندیده ایم.
در نوامبر سال 2006، جری یانگ ـ بنیانگذار و رئیس یاهو ـ گفت:
وب 2 خوب مستند شده و درباره آن سخن گفته اند، نیروی اینترنت با امکاناتی که در مرحله شبکه میتوان انجام داد به نقطه بحرانی رسیده است، ما همچنین از چهار سال قبل شاهد ابزارهای قدرتمند هستیم، همچنین راه های قدرتمند تعامل با شبکه را نه تنها در سخت افزار مانند کنسول های بازی و ابزارهای همراه، بلکه حتی در شاخه نرم افزار مشاهده میکنیم، شما لازم نیست که متخصص کامپیوتر باشید تا یک برنامه ایجاد کنید. ما میبینیم که توسعه بزرگ در وب 2 و وب 3، توسط مانیفست صورت میگیرد، یک اشتراک حقیقی میانی ... تمایز میان حرفه ای، نیمه حرفه ای، و مصرف کننده گان محو میشود. ایجاد یک شبکه، تجارت و اپلیکیشن ها را نتیجه میدهد.
رید هاستینگس ـ بنیانگذار و مدیر Netflix ـ فرمول ساده تری برای تعریف مراحل وب دارد:
وب 1 دیال آپ بود، با 50 کیلوبایت پهنای باند، وب 2 با 1 مگابایت پهنای باند میانگین، و وب 3 با 10 مگابایت پهنای باند ثابت خواهد بود. بگونه ای که وب کاملا ویدئویی خواهد بود، آن هنگام آرزوی وب 3 تحقق خواهد یافت.

نوآوری هایی که با «وب 3» پیوند خورده اند: اپلیکیشن های مبتنی بر وب و دسکتاپ؛
تکنولوژی وب 3 همچون نرم افزار های هوشمند که از داده های مفهومی استفاده میکنند. اندازه کوچک با چندین شرکت برای اینکه از کار با داده ها بهره وری بیشتر و موثرتری داشت. در هر صورت در سالهای اخیر عموماً روی تکنولوژی وب مفهومی تمرکز بیشتری میباشد.

منازعات پیرامون وب 3: (منازعات قابل توجه پیرامون چیستی اصطلاح وب 3 و تعریف شایسته آن)

تبدیل وب 3 به یک دیتابیس:
اولین قدم بسوی وب 3 ظهور «داده وب» است، ساختاری که اسناد در وب منتشر میشوند. فرمت های قابل استفاده، قابل کنترل و قابل جستجو همچون RDF، ICDL  و  microformats. رشد اخیر تکنولوژی SPARQL  استانداردی برای زبان جستجو و API یی برای جستجوی سراسر RDF، دیتابیسی توزیعی روی وب فراهم کرده است. داده وب مرحله جدیدی از داده های یکپارچه و اپلیکیشن های مشارکتی را فعال کرده و داده ها را قابل دستیابی باز و قابل پیوند همچون صفحات وب ساخته است. داده وب اولین قدم از راهی است که بسوی وب کاملا مفهومی میرود. در مرحله داده وب، تمرکز بیشتر بر روی تبدیل فرمت داده های در دسترس به RDF میباشد. وب مفهومی کامل، مرحله ای از وب است که تمام پهنای داده های فرمت شده و سنتی که قالب بندی نشده اند یا محتواهای نیمه فرمت شده، (همچون صفحات وب، اسناد و مانند آن) باید در دسترس RDF و OWL  که فرمتهای مفهومی میباشند قرار گیرد. اجزای تمپلت وبسایت ها باید قابل استفاده مجری وب 3 باشد تا بیشتر بتواند اطلاعات جامعی درباره محتوای سازمان یافته وبسایتها بدست آورد.

سیر تکاملی بسوی هوش مصنوعی:
همچنین وب 3 مسیر تکاملی وب را که به هوش مصنوعی منتهی میشود توصیف میکند، مسیری که وب را به شکل یک شبه انسان تبدیل میکند. برخی شکاکان معتقدند که این تصوری دست نیافتنی است. در هر صورت کمپانی هایی همچون آی بی ام و گوگل در حال تکمیل تکنولوژی های جدیدی هستند که اطلاعات شگفت انگیزی بدست می آورد مانند پیش بینی موسیقی از طریق اطلاعاتی که روی وبسایستهای موزیک موجود است. اینجا همچنین بر روی اینکه نیرویی که وب 3 را به حرکت در خواهد آورد مناقشه است؛ آیا سیستم های باهوش خواهند بود یا هوشمندی از یک نوع سازمان دهی بیشتر پدیدار خواهد شد. از سلسله ای از هوشمندی انسانها، چنانکه از راه فیلترینگ جمعی سرویسهایی همچون خوشمزه، فلیکر و دیگگ که مفاهیم را استخراج میکنند و وب موجود و واکنش انسان ها نسبت به آنرا تنظیم میکنند.

وب مفهومی و SOA: در رابطه با مدیریت هوش مصنوعی، وب 3 میتواند تحقق و توسعه وب مفهومی باشد، تحقیقات علمی در جهت گسترش نرم افزار برای استدلال بر مبنای منطق تعریفی و عوامل هوشمند پیش میرود. بنابراین اپلیکیشن ها میتوانند عملیات استدلال منطقی را با استفاده از مجموعه قوانین منطق انجام داده و ارتباط میان مفهوم و داده روی وب را بیان کند.
سرامانا میترا دیدگاه با این دیدگاه که وب مفهومی ماهیت نسل بعدی اینترنت خواهد بود مخالف است، او فرمولی برای کپسول وب 3 ارائه میدهد.
وب 3 همچنین با همگرایی معماری جهتدار سرویس ها و وب مفهومی پیوند خورده است.
وب 3، «اینترنت سرویس ها» نیز نامیده میشود، غیر از قسمت قابل خواندن انسانی وب، سرویسهایی در دسترس SOA ماشین خواهد بود که میتوانند به سطح بالاتری از سرویس ها، ترکیب و هماهنگی دهند.

حرکت تکاملی بسوی سه بعدی
احتمال دیگر برای وب 3 این است که مسیر سه بعدی را طی کند، که توسط کنسرسیوم وب سه بعدی پشتیبانی میشود. این ممکن است وب را به یک دوره فضای سه بعدی وارد کند. مفهومی که به آینده ی *Second Life مرتبط میباشد. این ممکن است با استفاده از فضای به اشتراک گذاشته شده سه بعدی راه جدیدی برای ارتباط و مشارکت باز کند.

وب اجرایی چند لایه
وب 1 فقط قابل خواندن بود، وب با تولید محتوا همراه بود و با آنچه که سایت ارائه میکرد سازمان می یافت.
اما وب 2 بصورت «خواندنی ـ نوشتنی» توسعه یافت و کاربران نقش فعالی به عهده گرفتند.
وب 3 میتواند این مرحله را با اجازه دادن به انسانها برای تغییرات در سایت و  منابع آن بیشتر ادامه دهد. با نمای رشد ثابت قدرت رایانه، این غیر قابل باور نیست که نسل بعدی سایت ها مجهز به منابعی شوند که کد مشارکتی کاربران بر روی آنها اجرا شود.
«وب اجرایی» میتواند اپلیکیشن های آنلاین را در همه توابع پلتفرم هایی که منتقل میکند در یک اینترفیس واحد ... ترکیب کند.

تکنولوژی مشارکتی مقادیر مفهوم وب 3 شامل مفهومی از وب است که «دنیای واقعی» را وب با احساس بازسازی میکند. وب 3 به این معنا پایان حلقه ی یکپارچه سازی تکنولوژی ها برای شبکه های دیجیتال است و پردازش، هضم و غیر قابل تجرید ساختن «دنیای واقعی» نوین است. در این معنا وب 3  بیولوژیکال، دیجیتال آنالوگ وبی خواهد بود که در آنجا اطلاعات از مجموعه ای از مقادیر دیجیتال آمیخته با حواس ساخته میشوند و بوسیله میانجی های آنالوگ به دنیای واقعی پیوند خورده اند.

پیشنهاد توسعه تعریف:
نوا اسپیواک وب 3 را بعنوان سومین دهه وب (2020-2010) تعریف میکند، دوره ای که  تعداد زیادی از تکنولوژی های بزرگ تکمیلی همزمان به مرحله جدیدی از کمال خواهند رسید. از جمله؛
دگرگونی شکل وب به شبکه اپلیکیشن ها و محتواهای جداگانه که یکپارچه و قابل مشارکت میشوند.
اتصالات همه جا حاضر، پذیرش پهنای باند، اینترنت همراه و ابزارهای همراه در دسترس خواهند بود.
محاسبات شبکه ای، نرم افزار بعنوان مدلهای سرویس تجاری، سرویس های وب قابل مشارکت، محاسبات توزیع شده، محاسبات شبکه ای و محاسبات توده ای
تکنولوژی های باز، API ها و پرتکل های باز، قالبهای داده ای باز، نرم  افزارهایی با پلتفرم متن باز  و داده های باز (مانند Creative Commons و  Open Data License)شناسه باز، OpenID، اعتبار باز، شناسه و اطلاعات شخصی قابل انتقال
وب هوشمند، وب مفهومی تکنولوژی هایی همچون RDF، OWL ،SWRL ،SPARQL ،GRDDL پلتفرم اپلیکیشن های مفهومی ...
دیتابیس های توزیعی، دیتابیس های سراسر جهان (فعال شده با تکنولوژی وب مفهومی)
و برنامه های هوشمند، پردازش زبان طبیعی، فراگیری ماشین، استدلال ماشین، عوامل خودگردان.

برای خواندن جدیدترین مطالب پیرامون وب 3 مشترک خوراک وب 3 شوید.

منبع: ویکی پدیا
مترجم: وب 3

وب سرويس چيست ؟

کسانی که با صنعت IT آشنايی دارند حتما ً نام وب سرويس را شنيده اند . برای مثال ، بيش از 66 درصد کسانی که در نظر سنجی مجله InfoWorld شرکت کرده بودند بر اين توافق داشتند که وب سرويس ها مدل تجاری بعدی اينترنت خواهند بود . به علاوه گروه گارتنر پيش بينی کرده است که وب سرويس ها کارآيی پروژه های IT را تا 30 در صد بالا می برد . اما وب سرويس چيست و چگونه شکل تجارت را در اينترنت تغيير خواهد داد ؟

برای ساده کردن پردازش های تجاری ، برنامه های غير متمرکز (Enterprise) بايد با يکديگر ارتباط داشته باشند و از داده های اشتراکی يکديگر استفاده کنند . قبلا ً اين کار بوسيله ابداع استاندارد های خصوصی و فرمت داده ها به شکل مورد نياز هر برنامه انجام می شد . اما دنيای وب و XML – تکنولوژی آزاد برای انتقال ديتا – انتقال اطلاعات بين سيستم ها را افزايش داد . وب سرويس ها نرم افزارهايی هستند که از XML برای انتقال اطلاعات بين نرم افزارهای ديگر از طريق پروتوکول های معمول اينترنتی استفاده می کنند . به شکل ساده يک وب سرويس از طريق وب اعمالی را انجام می دهد (توابع يا سابروتين ها ) و نتايج را به برنامه ديگری می فرستد . اين يعنی برنامه ای در يک کامپيوتر در حال اجراست ، اطلاعاتی را به کامپيوتری می فرستد و از آن درخواست جواب می کند ، برنامه ای که در آن کامپيوتر دوم است کارهای خواسته شده را انجام می دهد و نتيجه را بر روی ساختارهای اينترنتی به برنامه اول بر می گرداند . وب سرويس ها می توانند از پروتکول های زيادی در اينترنت استفاده کنند اما بيشتر از HTTP که مهم ترين آنهاست استفاده می شود .

وب سرويس هر توع کاری می تواند انجام دهد . برای مثال در يک برنامه می تواند آخرين عنوان های اخبار را از وب سرويس Associated Press بگيرد يا يک برنامه مالی می تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از وب سرويس بگيرد . کاری که وب سرويس انجام می دهد می تواند به سادگی ضرب 2 عدد يا به پيچيدگی انجام کليه امور مشترکين يک شرکت باشد .

وب سرويس دارای خواصی است که آن را از ديگر تکنولوژی و مدل های کامپيوتری جدا می کند ، Paul Flessner ، نايب رييس مايکروسافت در dot NET Enterprise Server چندين مشخصه برای وب سرويس در يکی از نوشته هايش ذکر کرده است ، يک ، وب سرويس ها قابل برنامه ريزی هستند . يک وب سرويس کاری که می کند را در خود مخفی نگه می دارد وقتی برنامه ای به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش می کند و در جواب آن اطلاعاتی را به برنامه اصلی بر می گرداند . دوم ، وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند . XML و XML های مبتنی بر SOAPيا Simple Object Access Protocol تکنولوژی هايی هستند که به وب سرويس اين امکان را می دهند که با ديگر برنامه ها ارتباط داشته باشد حتی اگر آن برنامه ها در زبانهای مختلف نوشته شده و بر روی سيستم عامل های مختلفی در حال اجرا باشند . همچين وب سرويس ها خود ، خود را توصيف می کنند . به اين معنی که کاری را که انجام می دهند و نحوه استفاده از خودشان را توضيح می دهند . اين توضيحات به طور کلی در WSDL يا Web Services Description Language نوشته می شود . WSDL يک استاندارد بر مبنای XML است . به علاوه وب سرويس ها قابل شناسايی هستند به اين معنی که یرنامه نويس می تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه در دايرکتوری هايی مثل UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration جستجو کند . UDDI يکی ديگر از استاندارد های وب سرويس است .



نکات تکنولوژی وب سرويس :

همانطور که در ابتدا توضيح داده شد يکی از دلايل اينکه وب سرويس از ديگر تکنولوژی های موجود مجزا شده است استفاده از XML و بعضی استاندارد های تکنيکی ديگر مانند SOAP ، WSDL و UDDI است . اين تکنولوژی های زمينه ارتباط بين برنامه ها را ايجاد می کند به شکلی که مستقل از زبان برنامه نويسی ، سيستم عامل و سخت افزار است . SOAP يک مکانيزم ارتباطی را بين نرم افزار و وب سرويس ايجاد می کند . WSDL يک روش يکتا برای توصيف وب سرويس ايجاد می کند و UDDI يک دايرکتوری قابل جستجو برای وب سرويس می سازد . وقتی اينها با هم در يک جا جمع می شود اين تکنولوژی ها به برنامه نويس ها اجازه می دهد که برنامه های خود را به عنوان سرويس آماده کنند و بر روی اينترنت قرار دهند .

شکل زير نقش هر کدام از استاندارد ها را در ساختار وب سرويس نمايش می دهد . در قسمت های بعدی هر کدام از اين تکنولوژی ها را بررسی می کنيم .

XML يا eXtensible Markup Language :



XML يک تکنولوژی است که به شکل گسترده از آن پشتيبانی می شود ، همچنين اين تکنولوژی Open است به اين معنی که تعلق به شرکت خاصی ندارد . اولين بار در کنسرسيوم WWW يا W3C در سال 1996 برای ساده کردن انتقال ديتا ايجاد شده است . با گسترده شدن استفاده از وب در دهه 90 کم کم محدوديت های HTML مشخص شد . ضعف HTML در توسعه پذيری ( قابليت اضافه و کم کردن خواص ) و ضعف آن در توصيف ديتاهايی که درون خود نگهداری می کند برنامه نويسان را از آن نا اميد کرد . همچنين مبهم بودن تعاريف آن باعث شد از توسعه يافتن باز بماند . در پاسخ به اين اشکالات W3C يک سری امکانات را در جهت توسعه HTML به آن افزود که امکان تغيير ساختار متنهای HTML مهم ترين آن است . اين امکان را CSS يا Cascade Style Sheet می نامند .

اين توسعه تنها يک راه موقتی بود . بايد يک روش استاندارد شده ، توسعه پذير و داری ساختار قوی ايجاد می شد . در نتيجه W3C XML را ساخت . XML دارای قدرت و توسعه پذيری SGML يا Standard Generalized Markup Language و سادگی که در ارتباط در وب به آن نياز دارد است .

استقلال اطلاعات يا جدا بودن محتوا از ظاهر يک مشخصه برای XML به حساب می آيد . متنهای XML فقط يک ديتا را توصيف می کنند و برنامه ای که XML برای آن قابل درک است – بدون توجه به زبان و سيستم عامل – قادر است به اطلاعات درون فايل XML هر گونه شکلی که مايل است بدهد . متنهای XML حاوی ديتا هستند بدون شکل خاص بنابراين برنامه ای که از آن می خواهد استفاده کند بايد بداند که چگونه می خواهد آن اطلاعات را نمايش دهد . بنابراين نحوه نمايش يک فايل XML در يک PC با PDA و تلفن همراه می تواند متفاوت باشد .

وقتی يک برنامه با متن XML مواجه می شود بايد مطمئن باشد که آن متن حاوی ديتای مورد نظر خود است . اين اطمينان توسط برنامه هايی با نام XML Parser حاصل می شود . تجزيه کننده ها دستورات متن XML را بررسی می کنند . همچنين آنها به برنامه کمک می کنند تا متن های XML را تفسير کند . به صورت اختياری هر متن XML می تواند به متن ديگری اشاره کند که حاوی ساختار فايل XML اصلی باشد . به آن متن XML دوم DTD يا Document Type Definition گفته می شود .

وقتی فايل XML به DTD اشاره می کند برنامه تجزيه کننده فايل اصلی را با DTD بررسی می کند که آيا به همان ساختاری که در DTD توصيف شده شکل گرفته است يا خير . اگر يک تجزيه کننده XML بتواند يک متن را به درستی پردازش کند متن XML نيز به شکل صحيحی فرمت شده است .

وقتی که اکثر نرم افزار ها امکانات وبی خود را افزايش دادند اين طور به نظر می آيد که XML به عنوان يک تکنولوژی جهانی برای فرستادن اطلاعات بين برنامه های انتخاب شود . تمامی برنامه هايی که از XML استفاده می کنند قادر خواهند بود که XML ِ همديگر را بفهمند . اين سطح بالای تطابق بين برنامه ها باعث می شود که XML يک تکنولوژی مناسب برای وب سرويس باشد ، چون بدون اينکه احتياج به سيستم عامل و سخت افزار يکسان باشد می تواند اطلاعات را جابجا کند .



SOAP يا Simple Object Access Protocol :



SOAP يکی از عمومی ترين استاندارد هايی است که در وب سرويس ها استفاده می شود . طبق شواهد اولين بار توسط DeveloperMentor ، شرکت UserLand و مايکروسافت در سال 1998 ساخته شده و نسخه اول آن در سال 1999 ارايه شده است . آخرين نسخه SOAP ، نسخه 1.2 بود که در دسامبر سال 2001 در W3C ارايه شد . نسخه 1.2 نشان دهنده کار زياد بر روی آن و نمايانگر اشتياق زياد صنعت IT برای استفاده از SOAP و وب سرويس است .

هدف اصلی SOAP ايجاد روش برای فرستادن ديتا بين سيستم هايی است که بر روی شبکه پخش شده اند . وقتی يک برنامه شروع به ارتباط با وب سرويس می کند ، پيغام های SOAP وسيله ای برای ارتباط و انتقال ديتا بين آن دو هستند . يک پيغام SOAP به وب سرويس فرستاده می شود و يک تابع يا ساب روتين را در آن به اجرا در می آورد به اين معنی که اين پيغام از وب سرويس تقاضای انجام کاری می کند . وب سرويس نيز از محتوای پيغام SOAP استفاده کرده و عمليات خود را آغاز می کند . در انتها نيز نتايج را با يک پيغام SOAP ديگر به برنامه اصلی می فرستد .

به عنوان يک پروتکول مبتنی بر XML ، SOAP تشکيل شده از يک سری الگو های XMLی است . اين الگو ها شکل پيغام های XML را که بر روی شبکه منتقل می شود را مشخص می کند ، مانند نوع ديتا ها و اطلاعاتی که برای طرف مقابل تفسير کردن متن را آسان کند . در اصل SOAP برای انتقال ديتا بر روی اينترنت و از طريق پروتکول HTTP طراحی شده است ولی از آن در ديگر مدلها مانند LAN نيز می توان استفاده کرد . وقتی که وب سرويس ها از HTTP استفاده می کنند به راحتی می توانند از Firewall عبور کنند .

يک پيغام SOAP از سه بخش مهم تشکيل شده است : پوشش يا Envelope ، Header ، بدنه يا Body . قسمت پوشش برای بسته بندی کردن کل پيغام به کار می رود . اين بخش محتوای پيغام را توصيف و گيرنده آن را مشخص می کند . بخش بعدی پيغام های SOAP ، Header آن است که يک بخش اختياری می باشد و مطالبی مانند امنيت و مسيريابی را توضيح می دهد . بدنه پيغام SOAP بخشی است که ديتاهای مورد نظر در آن جای می گيرند . ديتاها بر مبنای XML هستند و از يک مدل خاص که الگوها (Schemas) آن را توضيح می دهند تبعيت می کنند . اين الگو ها به گيرنده کمک می کنند تا متن را به درستی تفسير کند .پيغام های SOAP نوسط سرور های SOAP گرفته و تفسير می شود تا در نتيجه آن ، وب سرويس ها فعال شوند و کار خود را انجام دهند .

برای اينکه از SOAP در وب سرويس استفاده نکنيم از تعداد زيادی پروتکول بايد استفاده شود . برای مثال XML-RPC تکنولوژی قديمی تری بود که همين امکانات را ايجاد می کرد . به هر حال ، خيلی از سازندگان بزرگ نرم افزار SOAP را بر تکنولوژی های ديگر ترجيح دادند . دلايل زيادی برای انتخاب SOAP وجود دارد که خيلی از آنها درباره پروتکول آن است که فراتر از اين متن می باشد . 3 برتری مهم SOAP نسبت به تکنولوژی های ديگر : Simplicity , Extensibility و Interoperability است .

پيغام های SOAP معمولا ً کدهای زيادی ندارند و برای فرستادن و گرفتن آن به نرم افزار های پيچيده نياز نيست . SOAP اين امکان را به برنامه نويس می دهد تا بنا به نياز خود آن را تغيير دهد . در آخر بدليل اينکه SOAP از XML استفاده می کند می تواند بوسيله HTTP اطلاعات را انتقال بدهد بدون اينکه زبان برنامه نويسی ، سيستم عامل و سخت افزار برای آن مهم باشد .



WSDL يا Web Services Description Language :



استاندارد ديگری که نقش اساسی در وب سرويس بازی می کند WSDL است . همانطور که قبلا ً اشاره کرديم يکی از خواص وب سرويس ها توصيف خود آنهاست به اين معنی که وب سرويس دارای اطلاعاتی است که نحوه استفاده از آن را توضيح می دهد . اين توضيحات در WSDL نوشته می شود ، متنی به XML که به برنامه ها می گويد اين وب سرويس چه اطلاعاتی لازم دارد و چه اطلاعاتی را بر می گرداند .

وقتی که سازندگان نرم افزار برای اولين بار SOAP و ديگر تکنولوژی های وب سرويس را ساختند دريافتند که برنامه ها قبل از اينکه شروع به استفاده از يک وب سرويس بکنند بايد اطلاعاتی درباره آن را داشته باشند . اما هر کدام از آن سازندگان برای خودشان روشی برای ايجاد اين توضيحات ابداع کردند و باعث شد که وب سرويس ها با هم هماهنگ نباشد . وقتی IBM و مايکروسافت تصميم گرفتند تا استاندارد های خود را يکسان کنند WSDL بوجود آمد . در ماه مارس سال 2001 مايکروسافت ، IBM و Ariba نسخه 1.1 را به W3C ارائه کردند . گروهی از W3C بر روی اين استاندارد کار کردند و آن را پذيرفتند . هم اکنون اين تکنولوژی در دست ساخت است و هنوز کامل نشده . ولی هم اکنون اکثر سازندگان وب سرويس از آن استفاده می کنند .

هر وب سرويسی که بر روی اينترنت قرار می گيرد دارای يک فايل WSDL است که مشخصات ، مکان و نحوه استفاده از وب سرويس را توضيح می دهد . يک فايل WSDL نوع پيغام هايی که وب سرويس می فرستد و می گيرد را توضيح می دهد مانند پارامترهايی که برنامه صدا زننده برای کار با وب سرويس بايد به آن بفرستد . در تئوری يک برنامه در وب برای يافتن وب سرويس مورد نظر خود از روی توضيحات WSDL ها جستجو می کند . در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگی ارتباط با وب سرويس بر روی HTTP يا هر پروتکول ديگر نيز وجود دارد .

اين مهم است که بدانيم WSDL برای برنامه ها طراحی شده است نه برای خواندن آن توسط انسان . شکل فايلهای WSDL پيچيده به نظر می آيد ولی کامپيوترها می توانند آن را بخوانند و نجزيه و تحليل بکند . خيلی از نرم افزارهايی که وب سرويس می سازند فايل WSDL مورد نياز وب سرويس را نيز توليد می کنند بنابراين وقتی برنامه نويس وب سرويس خود را ساخت به شکل خودکار WSDL مورد نياز با آن نيز ساخته می شود و احتياجی به آموزش دستورات WSDL برای ساختن و استفاده از وب سرويس نيست .



UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration :



سومين استاندارد اصلی وب سرويس ها ، UDDI ، به شرکتها و برنامه نويسان اجازه می دهد تا وب سرويس های خود را بر روی اينترنت معرفی کنند . اين استاندارد در اصل بوسيله مايکروسافت ، IBM و Ariba و 50 شرکت بزرگ ديگر ساخته شده است . با استفاده از UDDI شرکتها می توانند اطلاعات خود را در اختيار شرکت های ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد کنند . همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها می توانند وب سرويس خود را معرفی کنند ، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم های خود استفاده کنند . اين استاندارد جديدی است و در سال 2000 ساخته شده ، کنسرسيومی از شرکتهای صنعتی در حال کار بر روی آن هستند ؛ نسخه دوم UDDI در ماه ژوئن سال 2001 ارائه شد و نسخه سوم آن در دست ساخت است .

UDDI يک متن مبتنی بر XML را تعريف می کند که در آن شرکت ها توضيحاتی درباره چگونگی کار وب سرويس شرکتشان و امکانات خود می دهند . برای تعريف اين اطلاعات از شکل خاصی که در UDDI توضيح داده شده استفاده می شود . شرکت ها می توانند اين اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهداری کنند و تنها به شرکت های مورد نظرشان اجازه دستيابی به آنها را بدهند يا آنها را در مکان عمومی و د اينترنت قرار دهند . بزرگترين و مهمترين پايگاه UDDI ، UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط کميته UDDI طراحی و اجرا شده است . اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهداری می شود ، مايکروسافت ، IBM ، SAP و HP . اطلاعاتی که در يکی از چهار پايگاه تغيير کند در سه تای ديگر نيز اعمال می شود .

اطلاعات درون اين پايگاه ها شبيه دفترچه تلفن است . White Pages که در آنها اطلاعات تماس شرکت ها و توضيحات متنی آنهاست ، Yellow Pages حاوی اطلاعات طبقه بندی شده شرکتها و اطلاعات درباره توانايی های الکترونيکی آنها می باشد ، Green Pages ، حاوی اطلاعات تکنيکی درباره سرويس های آنها و نحوه پردازش اطلاعات شرکت آنها می باشد .

اطلاعات تجاری و سرويس های شرکت ها کاملا ً طبقه بندی شده است و اجازه می دهد که به راحتی در آنها جستجو کرد . سپس متخصصان IT می توانند از اين اطلاعات استفاده کرده و شرکت ها را برای خدمات بهتر به هم متصل کنند . با اين شرح UDDI امکان پياده سازی مدل B2B را ايجاد می کند و شرکتها می توانند از سرويس های يکديگر استفاده کنند .

شرکت هايی که به UDDI علاقه نشان داده اند قدرت مند هستند و خيلی از آنها از وب سرويس و استاندارد های آن در محصولات خود استفاده می کنند . NTT Communications of Tokyo يکی از شرکت هايی است که در حال اضافه کردن توضيحاتی به ساختار UDDI است . در هر حال شرکت ها هنوز کمی درباره وارد کردن خود در پايگاه های عمومی محتاط هستند . اين چيز عجيبی نيست . شرکتها ابتدا اين امکانات را فقط برای شرکای خود ايجاد می کنند . شرکتهای بزرگ نيز برای مديريت بر سرويس های خود و اشتراک آنها بين قسمت های مختلف از اين استاندارد استفاده می کنند . وقتی اين استاندارد به حد بلوغ خود برسد و کاربران با آن احساس راحتی بکنند استفاده از آن نيز در مکان های عمومی فراگير خواهد بود .

اين تغيير رويه برای شرکت های بزرگی که B2B را به روش های قديمی اجرا کرده بودند مشکل است . بعضی نيز اشکال امنيتی بر اين روش می گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند . اما با گذشت زمان و کامل شدن اين تکنولوژی و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره ای جز استفاده از آن ندارند .

مترجم : حامد بنايی
لینک: http://www.hamedbanaei.com/articles/webservicedesc.htm

متن اصلی از سايت http://www.deitel.com گرفته شده است .

وب سرویس چیست؟

کسانی که با صنعت IT آشنایی دارند تتما ً نام وب سرویس را شنیده اند. برای مثال، بیش از ۶۶ درصد کسانی که در نظر سنجی مجله InfoWorld شرکت کرده بودند بر این توافق داشتند که وب سرویس ها مدل تجاری بعدی اینترنت خواهند بود. به علاوه گروه گارتنر پیش بینی کرده است که وب سرویس ها کارآیی پروژه های IT را تا ۳۰ در صد بالا می برد. اما وب سرویس چیست و چگونه شکل تجارت را در اینترنت تغییر خواهد داد؟

برای ساده کردن پردازش های تجاری، برنامه های غیرمتمرکز (Enterprise) باید با یکدیگر ارتباط داشته باشند و از داده های اشتراکی یکدیگر استفاده کنند. قبلا ً این کار بوسیله ابداع استانداردهای خصوصی و فرمت داده ها به شکل مورد نیاز هر برنامه انجام می شد. اما دنیای وب و XML تکنولوژی آزاد برای انتقال دیتا انتقال اطلاعات بین سیستم ها را افزایش داد. وب سرویس ها نرم افزارهایی هستند که از XML برای انتقال اطلاعات بین نرم افزارهای دیگر از طریق پروتکل های معمول اینترنتی استفاده می کنند. به شکل ساده یک وب سرویس از طریق وب اعمالی را انجام می دهد (توابع یا سابروتین ها) و نتایج را به برنامه دیگری می فرستد. این یعنی برنامه ای که در یک کامپیوتر در تال اجراست اطلاعاتی را به کامپیوتردیگری می فرستد و از آن درخواست جواب می کند. برنامه ای که در آن کامپیوتر دوم است کارهای خواسته شده را انجام می دهد و نتیجه را بر روی ساختارهای اینترنتی به برنامه اول برمی گرداند.

وب سرویس ها می توانند از پروتکل های زیادی در اینترنت استفاده کنند اما بیشتر از HTTP که مهم ترین آنهاست استفاده می شود. وب سرویس هر نوع کاری می تواند انجام دهد. برای مثال در یک برنامه می تواند آخرین عنوان های اخبار را از وب سرویس Associated Press بگیرد یا یک برنامه مالی می تواند آخرین اخبار و اطلاعات بورس را از طریق وب سرویس بگیرد. کاری که وب سرویس انجام می دهد می تواند به سادگی ضرب دو عدد یا به پیچیدگی انجام کلیه امور مشترکین یک شرکت باشد.

وب سرویس دارای خواصی است که آن را از دیگر تکنولوژی ها و مدل های کامپیوتری جدا می کند. Paul Flessner، نایب رییس مایکروسافت در dot NET Enterprise Server چندین مشخصه برای وب سرویس در یکی از نوشته هایش ذکر کرده است. اول اینکه وب سرویس ها قابل برنامه ریزی هستند. یک وب سرویس کاری که می کند را در خود مخفی نگه می دارد. وقتی برنامه ای به آن اطلاعات داد وب سرویس آن را پردازش می کند و در جواب آن اطلاعاتی را به برنامه اصلی بر می گرداند. دوم، وب سرویس ها بر پایه XML بنا نهاده شده اند. XML و XML های مبتنی بر SOAP یا Simple Object Access Protocol تکنولوژی هایی هستند که به وب سرویس ها این امکان را می دهد که با دیگر برنامه ها ارتباط داشته باشد تتی اگر آن برنامه ها در زبانهای مختلف نوشته شده و بر روی سیستم عامل های مختلفی در تال اجرا باشند.

همچین وب سرویس ها خود-توصیف هستند. به این معنی که کاری را که انجام می دهند و نتوه استفاده از خودشان را توضیت می دهند. این توضیتات به طور کلی در WSDL یا Web Services Description Language نوشته می شود. WSDL یک استاندارد بر مبنای XML است. به علاوه وب سرویس ها قابل شناسایی هستند به این معنی که برنامه نویس می تواند به دنبال وب سرویس مورد علاقه در دایرکتوری هایی مثل UDDI یا Universal Description , Discovery and Integration جستجو کند. UDDI یکی دیگر از استاندارد های وب سرویس است.

نکات تکنولوژی وب سرویس
همانطور که در ابتدا توضیت داده شد یکی از دلایل اینکه وب سرویس از دیگر تکنولوژی های موجود مجزا شده است استفاده از XML و بعضی استاندارد های تکنیکی دیگر مانند SOAP، WSDL و UDDI است. این تکنولوژی ها زمینه ارتباط بین برنامه ها را ایجاد می کنند به شکلی که مستقل از زبان برنامه نویسی، سیستم عامل و سخت افزار است. SOAP یک مکانیزم ارتباطی را بین نرم افزار و وب سرویس ایجاد می کند. WSDL یک روش یکتا برای توصیف وب سرویس ایجاد می کند و UDDI یک دایرکتوری قابل جستجو برای وب سرویس می سازد. وقتی اینها با هم در یک جا جمع می شوند این تکنولوژی ها به برنامه نویس اجازه می دهد که برنامه های خود را به عنوان سرویس آماده کرده و بر روی اینترنت قرار دهد.

XML یا eXtensible Markup Language
XML یک تکنولوژی است که به شکل گسترده از آن پشتیبانی می شود، همچنین این تکنولوژی Open است به این معنی که متعلق به شرکت خاصی نیست. اولین بار در کنسرسیوم WWW یا W3C در سال ۱۹۹۶ برای ساده کردن انتقال دیتا ایجاد شده است. با گسترده شدن استفاده از وب در دهه ۹۰ کم کم متدودیت های HTML مشخص شد. ضعف HTML در توسعه پذیری (قابلیت اضافه و کم کردن خواص) و ضعف آن در توصیف دیتاهایی که درون خود نگهداری می کند برنامه نویسان را از آن ناامید کرد. همچنین مبهم بودن تعاریف آن باعث شد از توسعه یافتن باز بماند. در پاسخ به این اشکالات W3C یک سری امکانات را در جهت توسعه HTML به آن افزود که امکان تغییر ساختار متنهای HTML مهم ترین آن است. این امکان را CSS یا Cascade Style Sheet می نامند.

این توسعه تنها یک راه موقتی بود. باید یک روش استاندارد شده، توسعه پذیر و دارای ساختار قوی ایجاد می شد. در نتیجه W3C استاندارد XML را ساخت. XML دارای قدرت و توسعه پذیری SGML یا Standard Generalized Markup Language و سادگی که در ارتباط در وب به آن نیاز دارد است.

استقلال اطلاعات یا جدا بودن متتوا از ظاهر یک مشخصه برای XML به تساب می آید. متنهای XML فقط یک دیتا را توصیف می کنند و برنامه ای که XML برای آن قابل درک است بدون توجه به زبان و سیستم عامل قادر است به اطلاعات درون فایل XML هر گونه شکلی که مایل است بدهد. متنهای XML تاوی دیتا هستند بدون شکل خاص، بنابراین برنامه ای که از آن می خواهد استفاده کند باید بداند که چگونه می خواهد آن اطلاعات را نمایش دهد. بنابراین نتوه نمایش یک فایل XML در یک PC با PDA و تلفن همراه می تواند متفاوت باشد.

وقتی یک برنامه با متن XML مواجه می شود باید مطمئن باشد که آن متن تاوی دیتای مورد نظر خود است. این اطمینان توسط برنامه هایی با نام XML Parser تاصل می شود. تجزیه کننده ها دستورات متن XML را بررسی می کنند. همچنین آنها به برنامه کمک می کنند تا متن های XML را تفسیر کند. به صورت اختیاری هر متن XML می تواند به متن دیگری اشاره کند که تاوی ساختار فایل XML اصلی باشد. به آن متن XML دوم DTD یا Document Type Definition گفته می شود.

وقتی فایل XML به DTD اشاره می کند برنامه تجزیه کننده فایل اصلی را با DTD بررسی می کند که آیا به همان ساختاری که در DTD توصیف شده شکل گرفته است یا خیر. اگر یک تجزیه کننده XML بتواند یک متن را به درستی پردازش کند متن XML نیز به شکل صتیتی فرمت شده است.

وقتی که اکثر نرم افزارها امکانات وبی خود را افزایش دادند این طور به نظر می رسد که XML به عنوان یک تکنولوژی جهانی برای فرستادن اطلاعات بین برنامه ها انتخاب شود. تمامی برنامه هایی که از XML استفاده می کنند قادر خواهند بود که XML ِ همدیگر را بفهمند. این سطت بالای تطابق بین برنامه ها باعث می شود که XML یک تکنولوژی مناسب برای وب سرویس باشد. چون بدون اینکه اتتیاج به سیستم عامل و سخت افزار یکسان باشد می تواند اطلاعات را جابجا کند.

SOAP یا Simple Object Access Protocol
SOAP یکی از عمومی ترین استاندارد هایی است که در وب سرویس ها استفاده می شود. طبق شواهد اولین بار توسط DeveloperMentor، شرکت UserLand و مایکروسافت در سال ۱۹۹۸ ساخته شده و نسخه اول آن در سال ۱۹۹۹ ارایه شده است. آخرین نسخه SOAP، نسخه 1.2 بود که در دسامبر سال ۲۰۰۱ در W3C ارایه شد. نسخه 1.2 نشان دهنده کار زیاد بر روی آن و نمایانگر اشتیاق زیاد صنعت IT برای استفاده از SOAP و وب سرویس است.

هدف اصلی SOAP ایجاد روشی جهت فرستادن دیتا بین سیستم هایی است که بر روی شبکه پخش شده اند. وقتی یک برنامه شروع به ارتباط با وب سرویس می کند، پیغام های SOAP وسیله ای برای ارتباط و انتقال دیتا بین آن دو هستند. یک پیغام SOAP به وب سرویس فرستاده می شود و یک تابع یا سابروتین را در آن به اجرا در می آورد به این معنی که این پیغام از وب سرویس تقاضای انجام کاری را دارد. وب سرویس نیز از متتوای پیغام SOAP استفاده کرده و عملیات خود را آغاز می کند. در انتها نیز نتایج را با یک پیغام SOAP دیگر به برنامه اصلی می فرستد.

به عنوان یک پروتکل مبتنی بر XML، پروتکل SOAP تشکیل شده از یک سری الگوهای XMLی است. این الگوها شکل پیغام های XML را که بر روی شبکه منتقل می شود را مشخص می کند. مانند نوع دیتاها و اطلاعاتی که برای طرف مقابل تفسیر کردن متن را آسان کند. در اصل SOAP برای انتقال دیتا بر روی اینترنت و از طریق پروتکل HTTP طراتی شده است ولی از آن در دیگر مدلها مانند LAN نیز می توان استفاده کرد. وقتی که وب سرویس ها از HTTP استفاده می کنند به راتتی می توانند از Firewall عبور کنند.

یک پیغام SOAP از سه بخش مهم تشکیل شده است: پوشش یا Envelope ،Header، بدنه یا Body. قسمت پوشش برای بسته بندی کردن کل پیغام به کار می رود. این بخش متتوای پیغام را توصیف و گیرنده آن را مشخص می کند. بخش بعدی پیغام های SOAP، Header آن است که یک بخش اختیاری می باشد و مطالبی مانند امنیت و مسیریابی را توضیت می دهد. بدنه پیغام SOAP بخشی است که دیتاهای مورد نظر در آن جای می گیرند. دیتاها بر مبنای XML هستند و از یک مدل خاص که الگوها (Schemas) آن را توضیت می دهند تبعیت می کنند. این الگو ها به گیرنده کمک می کنند تا متن را به درستی تفسیر کند. پیغام های SOAP توسط سرورهای SOAP گرفته و تفسیر می شود تا در نتیجه آن، وب سرویس ها فعال شوند و کار خود را انجام دهند.

برای اینکه از SOAP در وب سرویس استفاده نکنیم از تعداد زیادی پروتکل باید استفاده شود. برای مثال XML-RPC تکنولوژی قدیمی تری بود که همین امکانات را ایجاد می کرد. به هر تال، خیلی از سازندگان بزرگ نرم افزار SOAP را بر تکنولوژی های دیگر ترجیت دادند. دلایل زیادی برای انتخاب SOAP وجود دارد که خیلی از آنها درباره پروتکل آن است که فراتر از این متن می باشد. سه برتری مهم SOAP نسبت به تکنولوژی های دیگر عبارتند از قابلیت توسعه، سادگی و قابلیت عملکرد داخلی.

پیغام های SOAP معمولا ً کدهای زیادی ندارند و برای فرستادن و گرفتن آن به نرم افزارهای پیچیده نیاز نیست. SOAP این امکان را به برنامه نویس می دهد تا بنا به نیاز خود آن را تغییر دهد. در آخر بدلیل اینکه SOAP از XML استفاده می کند می تواند بوسیله HTTP اطلاعات را انتقال بدهد بدون اینکه زبان برنامه نویسی، سیستم عامل و سخت افزار برای آن مهم باشد.

WSDL یا Web Services Description Language
استاندارد دیگری که نقش اساسی در وب سرویس بازی می کند WSDL است. همانطور که قبلا ً اشاره کردیم یکی از خواص وب سرویس ها توصیف خود آنهاست به این معنی که وب سرویس دارای اطلاعاتی است که نتوه استفاده از آن را توضیت می دهد. این توضیتات در WSDL نوشته می شود، متنی به XML که به برنامه ها می گوید این وب سرویس چه اطلاعاتی لازم دارد و چه اطلاعاتی را بر می گرداند.

وقتی که سازندگان نرم افزار برای اولین بار SOAP و دیگر تکنولوژی های وب سرویس را ساختند دریافتند که برنامه ها قبل از اینکه شروع به استفاده از یک وب سرویس بکنند باید اطلاعاتی درباره آن را داشته باشند. اما هر کدام از آن سازندگان برای خودشان روشی برای ایجاد این توضیتات ابداع کردند و باعث شد که وب سرویس ها با هم هماهنگ نباشد. وقتی IBM و مایکروسافت تصمیم گرفتند تا استاندارد های خود را یکسان کنند WSDL بوجود آمد. در ماه مارس سال ۲۰۰۱ مایکروسافت، IBM و Ariba نسخه 1.1 را به W3C ارائه کردند. گروهی از W3C بر روی این استاندارد کار کردند و آن را پذیرفتند. هم اکنون این تکنولوژی در دست ساخت است و هنوز کامل نشده. ولی هم اکنون اکثر سازندگان وب سرویس از آن استفاده می کنند.

هر وب سرویسی که بر روی اینترنت قرار می گیرد دارای یک فایل WSDL است که مشخصات، مکان و نتوه استفاده از وب سرویس را توضیت می دهد. یک فایل WSDL نوع پیغام هایی که وب سرویس می فرستد و می گیرد را توضیت می دهد مانند پارامترهایی که برنامه صدا زننده برای کار با وب سرویس باید به آن بفرستد. در تئوری یک برنامه در وب برای یافتن وب سرویس مورد نظر خود از روی توضیتات WSDL ها جستجو می کند. در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگی ارتباط با وب سرویس بر روی HTTP یا هر پروتکل دیگر نیز وجود دارد.

این مهم است که بدانیم WSDL برای برنامه ها طراتی شده است نه برای خواندن آن توسط انسان. شکل فایلهای WSDL پیچیده به نظر می آید ولی کامپیوترها می توانند آن را بخوانند و تجزیه و تتلیل بکند. خیلی از نرم افزارهایی که وب سرویس می سازند فایل WSDL مورد نیاز وب سرویس را نیز تولید می کنند بنابراین وقتی برنامه نویس وب سرویس خود را ساخت به شکل خودکار WSDL مورد نیاز با آن نیز ساخته می شود و اتتیاجی به آموزش دستورات WSDL برای ساختن و استفاده از وب سرویس نیست.

UDDI یا Universal Description , Discovery and Integration
سومین استاندارد اصلی وب سرویس ها، یعنی UDDI، به شرکتها و برنامه نویسان اجازه می دهد تا وب سرویس های خود را بر روی اینترنت معرفی کنند. این استاندارد در اصل بوسیله مایکروسافت، IBM و Ariba و پنجاه شرکت بزرگ دیگر ساخته شده است. با استفاده از UDDI شرکتها می توانند اطلاعات خود را در اختیار شرکت های دیگر قرار بدهند و مدل B2B ایجاد کنند. همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها می توانند وب سرویس خود را معرفی کنند، با وب سرویس دیگران آشنا شوند و از آن در سیستم های خود استفاده کنند. این استاندارد جدیدی است و در سال ۲۰۰۰ ساخته شده است و کنسرسیومی از شرکتهای صنعتی در تال کار بر روی آن هستند. نسخه دوم UDDI در ماه ژوئن سال ۲۰۰۱ ارائه شد و نسخه سوم آن در دست ساخت است.

UDDI یک متن مبتنی بر XML را تعریف می کند که در آن شرکت ها توضیتاتی درباره چگونگی کار وب سرویس شرکتشان و امکانات خود می دهند. برای تعریف این اطلاعات از شکل خاصی که در UDDI توضیت داده شده استفاده می شود. شرکت ها می توانند این اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهداری کنند و تنها به شرکت های مورد نظرشان اجازه دستیابی به آنها را بدهند یا آنها را در مکان عمومی و در اینترنت قرار دهند.

بزرگترین و مهمترین پایگاه UDDI پایگاه UDDI Business Registry یا UBR نام دارد و توسط کمیته UDDI طراتی و اجرا شده است. اطلاعات این پایگاه در چهار نقطه نگهداری می شود: مایکروسافت، IBM، SAP و HP. اطلاعاتی که در یکی از چهار پایگاه تغییر کند در سه تای دیگر نیز اعمال می شود.

اطلاعات درون این پایگاه ها شبیه دفترچه تلفن است. White Pages که در آنها اطلاعات تماس شرکت ها و توضیتات متنی آنهاست، Yellow Pages تاوی اطلاعات طبقه بندی شده شرکتها و اطلاعات درباره توانایی های الکترونیکی آنها می باشد، Green Pages، تاوی اطلاعات تکنیکی درباره سرویس های آنها و نتوه پردازش اطلاعات شرکت آنها می باشد.

اطلاعات تجاری و سرویس های شرکت ها کاملا ً طبقه بندی شده است و اجازه می دهد که به راتتی در آنها جستجو کرد. سپس متخصصان IT می توانند از این اطلاعات استفاده کرده و شرکت ها را برای خدمات بهتر به هم متصل کنند. با این شرت UDDI امکان پیاده سازی مدل B2B را ایجاد می کند و شرکتها می توانند از سرویس های یکدیگر استفاده کنند.

شرکت هایی که به UDDI علاقه نشان داده اند قدرتمند هستند و خیلی از آنها از وب سرویس و استانداردهای آن در متصولات خود استفاده می کنند. NTT Communications of Tokyo یکی از شرکت هایی است که در تال اضافه کردن توضیتاتی به ساختار UDDI است. در هر تال تاضر شرکت ها هنوز کمی درباره وارد کردن خود در پایگاه های عمومی متتاط هستند. این چیز عجیبی نیست. شرکتها ابتدا این امکانات را فقط برای شرکای خود ایجاد می کنند. شرکتهای بزرگ نیز برای مدیریت بر سرویس های خود و اشتراک آنها بین قسمت های مختلف از این استاندارد استفاده می کنند. وقتی این استاندارد به تد بلوغ خود برسد و کاربران با آن اتساس راتتی بکنند استفاده از آن نیز در مکان های عمومی فراگیر خواهد بود.

این تغییر رویه برای شرکت های بزرگی که B2B را به روش های قدیمی اجرا کرده بودند مشکل است. بعضی نیز اشکال امنیتی بر این روش می گیرند و مایل نیستند اطلاعاتشان را بدهند. اما با گذشت زمان و کامل شدن این تکنولوژی و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره ای جز استفاده از آن ندارند.

منبع : سایت nofa.ir

بهترین ابزارهای رایگان آمارگیر وبسایت

اگر شما هم از جمله صاحبان وبسایت‌‌ها یا طراحان وب هستید حتماً به اهمیتِ دانستنِ اینکه چه کسانی به وبسایت شما می آیند و در آن مدت چه فعالیتی میکنند واقفید؛ حال چه وبلاگ باشد و چه سایت تجاری، این اطلاعات مهم هستند. سوال اینجاست که چگونه میتوان مجموعه‌ای از ابزارها تحلیلی و آمارگیر را برای پی‌بردن به این اطلاعات در اختیار داشت.

ابزارهای مختلف با ویژگی‌ها و قیمت‌های گوناگون برای این کار وجود دارد، در این مطلب بهترین ابزارهای رایگان آمارگیر و تجزیه و تحلیل وبسایت را به شما نشان خواهیم داد.

Clickly

Clickly برای فراهم ساختن تجزیه تحلیل بی‌درنگ (real time) وبسایت‌ها به خود میبالد. با رابط کاربری ساده و کاربردی آن میتوانید بسادگی اطلاعات مورد نظر خود را تا جزئی‌ترین موارد بیابید ضمن اینکه تحلیل ورودی‌های توییتر و داشتن یک نسخه مخصوص iPhone چیزی است که آن را منحصر به فرد میکند.

 

Google Analytics

Google Analytics قطعاً یکی از محبوب‌ترین ابزارهای رایگان موجود است و کامل‌ترین ابزارهای مورد نیاز را در خود جای داده است. به هر حال بودن اسم گوگل پشت این سرویس حرفی برای گفتن باقی نمی‌گزارد.

 

 

Reinvigorate

Reinvigorate آمار بازدیدهای وبسایت شما را بصورت بی‌درنگ در اختیار شما میگذارد. نشان دادن دیاگرام‌ای آماری و استفاده از تکنولوژی نقشه گرمایی (heat map technology) که مشخص میکند بازیدکنندگان بیشتر در چه نواحی از سایت شما کلیک کرده‌اند از جمله ویژگی‌های آنست. همچنین شما میتوانید اطلاعات آماری خود را از طریق برنامه‌ای بر روی دسکتاپ دریافت کنید.

 

Piwik

Piwik یک پروژه متن‌باز است که با PHP و MySQL ساخته شده است که برای استفاده باید آن را روی سرور خود نصب کنید که به سادگی و در 5 دقیقه قابل نصب است.

 

Yahoo! Web Analytics

Yahoo! Web Analytics یک آمارگیر با ویژگی‌های کامل است که خود را بیشتر برای مصارف تجاری معرفی میکند. داشبورد انعطاف پذیر، اطلاعات بی‌درنگ، چارت‌های دموگرافیک، شخصی‌سازی گزارش‌ها و … از ویژگی‌های پیشرفته آن میباشد.

 

WordPress.com Stats

WordPress.com Stats اگر سایت شما با وردپرس راه‌اندازی شده است و نمی‌خواهید با استفاده از ابزارهای گوتاگون خود را سردرگم کنید، آمارگیر وردپرس بهترین انتخاب برای شماست.

 

Woopra

Woopra دارد در سطح وسیعی گسترش پیدا میکند. راحتی در استفاده، آمارگیر بی‌درنگ و ابزارهای تحلیلی، کیفیت رابط کاربری و مدیریت چندگانه وبسایت‌ها، از ویژگی‌های این سرویس است.

 

FireStats

FireStats یک آمارگیر ساده است که ویژگی‌های زیادی همچون گراف‌ها و چارت‌های جذاب ندارد و فقط یکسری اطلاعات کلی و معمولی را نشان میدهد پس برای افرادی که نیاز به ریز اطلاعات آماری دارند مناسب نیست البته شاید خود این، یک ویژگی محسوب شود.

 

GoingUp

GoingUp از یک رابط کاربری تحت اِی‌جکس استفاده میکند که یک آمارگیر قدرتمند را با یک ابزار بهینه‌سازی موتورهای جستجوی (SEO) عالی ترکیب کرده و به سرویسی کامل تبدیل شده است که همه ابزارهای لازم را با 16 ویژگی مختلف در خود جای داده است.

برگرفته از ITLine

تنظیم برای تبیان: فاطمه مجدآبادی

وب سرويس چيست؟

وب سرويس چيست؟

---

اين مقاله بخوبی مفهوم وب سرويس را شرت داده و نکات فنی و ملزومات و فوايد آن را به تفصيل برشمرده است.

--------------------------------------------------------------------------------
کسانی که با صنعت IT آشنايی دارند تتما ً نام وب سرويس را شنيده اند. برای مثال، بيش از ۶۶ درصد کسانی که در نظر سنجی مجله InfoWorld شرکت کرده بودند بر اين توافق داشتند که وب سرويس ها مدل تجاری بعدی اينترنت خواهند بود. به علاوه گروه گارتنر پيش بينی کرده است که وب سرويس ها کارآيی پروژه های IT را تا ۳۰ در صد بالا می برد. اما وب سرويس چيست و چگونه شکل تجارت را در اينترنت تغيير خواهد داد؟

برای ساده کردن پردازش های تجاری، برنامه های غيرمتمرکز (Enterprise) بايد با يکديگر ارتباط داشته باشند و از داده های اشتراکی يکديگر استفاده کنند. قبلا ً اين کار بوسيله ابداع استانداردهای خصوصی و فرمت داده ها به شکل مورد نياز هر برنامه انجام می شد. اما دنيای وب و XML تکنولوژی آزاد برای انتقال ديتا انتقال اطلاعات بين سيستم ها را افزايش داد. وب سرويس ها نرم افزارهايی هستند که از XML برای انتقال اطلاعات بين نرم افزارهای ديگر از طريق پروتکل های معمول اينترنتی استفاده می کنند. به شکل ساده يک وب سرويس از طريق وب اعمالی را انجام می دهد (توابع يا سابروتين ها) و نتايج را به برنامه ديگری می فرستد. اين يعنی برنامه ای که در يک کامپيوتر در تال اجراست اطلاعاتی را به کامپيوترديگری می فرستد و از آن درخواست جواب می کند. برنامه ای که در آن کامپيوتر دوم است کارهای خواسته شده را انجام می دهد و نتيجه را بر روی ساختارهای اينترنتی به برنامه اول برمی گرداند.

وب سرويس ها می توانند از پروتکل های زيادی در اينترنت استفاده کنند اما بيشتر از HTTP که مهم ترين آنهاست استفاده می شود. وب سرويس هر نوع کاری می تواند انجام دهد. برای مثال در يک برنامه می تواند آخرين عنوان های اخبار را از وب سرويس Associated Press بگيرد يا يک برنامه مالی می تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از طريق وب سرويس بگيرد. کاری که وب سرويس انجام می دهد می تواند به سادگی ضرب دو عدد يا به پيچيدگی انجام کليه امور مشترکين يک شرکت باشد.

وب سرويس دارای خواصی است که آن را از ديگر تکنولوژی ها و مدل های کامپيوتری جدا می کند. Paul Flessner، نايب رييس مايکروسافت در dot NET Enterprise Server چندين مشخصه برای وب سرويس در يکی از نوشته هايش ذکر کرده است. اول اينکه وب سرويس ها قابل برنامه ريزی هستند. يک وب سرويس کاری که می کند را در خود مخفی نگه می دارد. وقتی برنامه ای به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش می کند و در جواب آن اطلاعاتی را به برنامه اصلی بر می گرداند. دوم، وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند. XML و XML های مبتنی بر SOAP يا Simple Object Access Protocol تکنولوژی هايی هستند که به وب سرويس ها اين امکان را می دهد که با ديگر برنامه ها ارتباط داشته باشد تتی اگر آن برنامه ها در زبانهای مختلف نوشته شده و بر روی سيستم عامل های مختلفی در تال اجرا باشند.

همچين وب سرويس ها خود-توصيف هستند. به اين معنی که کاری را که انجام می دهند و نتوه استفاده از خودشان را توضيت می دهند. اين توضيتات به طور کلی در WSDL يا Web Services Description Language نوشته می شود. WSDL يک استاندارد بر مبنای XML است. به علاوه وب سرويس ها قابل شناسايی هستند به اين معنی که برنامه نويس می تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه در دايرکتوری هايی مثل UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration جستجو کند. UDDI يکی ديگر از استاندارد های وب سرويس است.

نکات تکنولوژی وب سرويس
همانطور که در ابتدا توضيت داده شد يکی از دلايل اينکه وب سرويس از ديگر تکنولوژی های موجود مجزا شده است استفاده از XML و بعضی استاندارد های تکنيکی ديگر مانند SOAP، WSDL و UDDI است. اين تکنولوژی ها زمينه ارتباط بين برنامه ها را ايجاد می کنند به شکلی که مستقل از زبان برنامه نويسی، سيستم عامل و سخت افزار است. SOAP يک مکانيزم ارتباطی را بين نرم افزار و وب سرويس ايجاد می کند. WSDL يک روش يکتا برای توصيف وب سرويس ايجاد می کند و UDDI يک دايرکتوری قابل جستجو برای وب سرويس می سازد. وقتی اينها با هم در يک جا جمع می شوند اين تکنولوژی ها به برنامه نويس اجازه می دهد که برنامه های خود را به عنوان سرويس آماده کرده و بر روی اينترنت قرار دهد.

XML يا eXtensible Markup Language
XML يک تکنولوژی است که به شکل گسترده از آن پشتيبانی می شود، همچنين اين تکنولوژی Open است به اين معنی که متعلق به شرکت خاصی نيست. اولين بار در کنسرسيوم WWW يا W3C در سال ۱۹۹۶ برای ساده کردن انتقال ديتا ايجاد شده است. با گسترده شدن استفاده از وب در دهه ۹۰ کم کم متدوديت های HTML مشخص شد. ضعف HTML در توسعه پذيری (قابليت اضافه و کم کردن خواص) و ضعف آن در توصيف ديتاهايی که درون خود نگهداری می کند برنامه نويسان را از آن نااميد کرد. همچنين مبهم بودن تعاريف آن باعث شد از توسعه يافتن باز بماند. در پاسخ به اين اشکالات W3C يک سری امکانات را در جهت توسعه HTML به آن افزود که امکان تغيير ساختار متنهای HTML مهم ترين آن است. اين امکان را CSS يا Cascade Style Sheet می نامند.

اين توسعه تنها يک راه موقتی بود. بايد يک روش استاندارد شده، توسعه پذير و دارای ساختار قوی ايجاد می شد. در نتيجه W3C استاندارد XML را ساخت. XML دارای قدرت و توسعه پذيری SGML يا Standard Generalized Markup Language و سادگی که در ارتباط در وب به آن نياز دارد است.

استقلال اطلاعات يا جدا بودن متتوا از ظاهر يک مشخصه برای XML به تساب می آيد. متنهای XML فقط يک ديتا را توصيف می کنند و برنامه ای که XML برای آن قابل درک است بدون توجه به زبان و سيستم عامل قادر است به اطلاعات درون فايل XML هر گونه شکلی که مايل است بدهد. متنهای XML تاوی ديتا هستند بدون شکل خاص، بنابراين برنامه ای که از آن می خواهد استفاده کند بايد بداند که چگونه می خواهد آن اطلاعات را نمايش دهد. بنابراين نتوه نمايش يک فايل XML در يک PC با PDA و تلفن همراه می تواند متفاوت باشد.

وقتی يک برنامه با متن XML مواجه می شود بايد مطمئن باشد که آن متن تاوی ديتای مورد نظر خود است. اين اطمينان توسط برنامه هايی با نام XML Parser تاصل می شود. تجزيه کننده ها دستورات متن XML را بررسی می کنند. همچنين آنها به برنامه کمک می کنند تا متن های XML را تفسير کند. به صورت اختياری هر متن XML می تواند به متن ديگری اشاره کند که تاوی ساختار فايل XML اصلی باشد. به آن متن XML دوم DTD يا Document Type Definition گفته می شود.

وقتی فايل XML به DTD اشاره می کند برنامه تجزيه کننده فايل اصلی را با DTD بررسی می کند که آيا به همان ساختاری که در DTD توصيف شده شکل گرفته است يا خير. اگر يک تجزيه کننده XML بتواند يک متن را به درستی پردازش کند متن XML نيز به شکل صتيتی فرمت شده است.

وقتی که اکثر نرم افزارها امکانات وبی خود را افزايش دادند اين طور به نظر می رسد که XML به عنوان يک تکنولوژی جهانی برای فرستادن اطلاعات بين برنامه ها انتخاب شود. تمامی برنامه هايی که از XML استفاده می کنند قادر خواهند بود که XML ِ همديگر را بفهمند. اين سطت بالای تطابق بين برنامه ها باعث می شود که XML يک تکنولوژی مناسب برای وب سرويس باشد. چون بدون اينکه اتتياج به سيستم عامل و سخت افزار يکسان باشد می تواند اطلاعات را جابجا کند.

SOAP يا Simple Object Access Protocol
SOAP يکی از عمومی ترين استاندارد هايی است که در وب سرويس ها استفاده می شود. طبق شواهد اولين بار توسط DeveloperMentor، شرکت UserLand و مايکروسافت در سال ۱۹۹۸ ساخته شده و نسخه اول آن در سال ۱۹۹۹ ارايه شده است. آخرين نسخه SOAP، نسخه 1.2 بود که در دسامبر سال ۲۰۰۱ در W3C ارايه شد. نسخه 1.2 نشان دهنده کار زياد بر روی آن و نمايانگر اشتياق زياد صنعت IT برای استفاده از SOAP و وب سرويس است.

هدف اصلی SOAP ايجاد روشی جهت فرستادن ديتا بين سيستم هايی است که بر روی شبکه پخش شده اند. وقتی يک برنامه شروع به ارتباط با وب سرويس می کند، پيغام های SOAP وسيله ای برای ارتباط و انتقال ديتا بين آن دو هستند. يک پيغام SOAP به وب سرويس فرستاده می شود و يک تابع يا سابروتين را در آن به اجرا در می آورد به اين معنی که اين پيغام از وب سرويس تقاضای انجام کاری را دارد. وب سرويس نيز از متتوای پيغام SOAP استفاده کرده و عمليات خود را آغاز می کند. در انتها نيز نتايج را با يک پيغام SOAP ديگر به برنامه اصلی می فرستد.

به عنوان يک پروتکل مبتنی بر XML، پروتکل SOAP تشکيل شده از يک سری الگوهای XMLی است. اين الگوها شکل پيغام های XML را که بر روی شبکه منتقل می شود را مشخص می کند. مانند نوع ديتاها و اطلاعاتی که برای طرف مقابل تفسير کردن متن را آسان کند. در اصل SOAP برای انتقال ديتا بر روی اينترنت و از طريق پروتکل HTTP طراتی شده است ولی از آن در ديگر مدلها مانند LAN نيز می توان استفاده کرد. وقتی که وب سرويس ها از HTTP استفاده می کنند به راتتی می توانند از Firewall عبور کنند.

يک پيغام SOAP از سه بخش مهم تشکيل شده است: پوشش يا Envelope ،Header، بدنه يا Body. قسمت پوشش برای بسته بندی کردن کل پيغام به کار می رود. اين بخش متتوای پيغام را توصيف و گيرنده آن را مشخص می کند. بخش بعدی پيغام های SOAP، Header آن است که يک بخش اختياری می باشد و مطالبی مانند امنيت و مسيريابی را توضيت می دهد. بدنه پيغام SOAP بخشی است که ديتاهای مورد نظر در آن جای می گيرند. ديتاها بر مبنای XML هستند و از يک مدل خاص که الگوها (Schemas) آن را توضيت می دهند تبعيت می کنند. اين الگو ها به گيرنده کمک می کنند تا متن را به درستی تفسير کند. پيغام های SOAP توسط سرورهای SOAP گرفته و تفسير می شود تا در نتيجه آن، وب سرويس ها فعال شوند و کار خود را انجام دهند.

برای اينکه از SOAP در وب سرويس استفاده نکنيم از تعداد زيادی پروتکل بايد استفاده شود. برای مثال XML-RPC تکنولوژی قديمی تری بود که همين امکانات را ايجاد می کرد. به هر تال، خيلی از سازندگان بزرگ نرم افزار SOAP را بر تکنولوژی های ديگر ترجيت دادند. دلايل زيادی برای انتخاب SOAP وجود دارد که خيلی از آنها درباره پروتکل آن است که فراتر از اين متن می باشد. سه برتری مهم SOAP نسبت به تکنولوژی های ديگر عبارتند از قابليت توسعه، سادگی و قابليت عملکرد داخلي.

پيغام های SOAP معمولا ً کدهای زيادی ندارند و برای فرستادن و گرفتن آن به نرم افزارهای پيچيده نياز نيست. SOAP اين امکان را به برنامه نويس می دهد تا بنا به نياز خود آن را تغيير دهد. در آخر بدليل اينکه SOAP از XML استفاده می کند می تواند بوسيله HTTP اطلاعات را انتقال بدهد بدون اينکه زبان برنامه نويسی، سيستم عامل و سخت افزار برای آن مهم باشد.

WSDL يا Web Services Description Language
استاندارد ديگری که نقش اساسی در وب سرويس بازی می کند WSDL است. همانطور که قبلا ً اشاره کرديم يکی از خواص وب سرويس ها توصيف خود آنهاست به اين معنی که وب سرويس دارای اطلاعاتی است که نتوه استفاده از آن را توضيت می دهد. اين توضيتات در WSDL نوشته می شود، متنی به XML که به برنامه ها می گويد اين وب سرويس چه اطلاعاتی لازم دارد و چه اطلاعاتی را بر می گرداند.

وقتی که سازندگان نرم افزار برای اولين بار SOAP و ديگر تکنولوژی های وب سرويس را ساختند دريافتند که برنامه ها قبل از اينکه شروع به استفاده از يک وب سرويس بکنند بايد اطلاعاتی درباره آن را داشته باشند. اما هر کدام از آن سازندگان برای خودشان روشی برای ايجاد اين توضيتات ابداع کردند و باعث شد که وب سرويس ها با هم هماهنگ نباشد. وقتی IBM و مايکروسافت تصميم گرفتند تا استاندارد های خود را يکسان کنند WSDL بوجود آمد. در ماه مارس سال ۲۰۰۱ مايکروسافت، IBM و Ariba نسخه 1.1 را به W3C ارائه کردند. گروهی از W3C بر روی اين استاندارد کار کردند و آن را پذيرفتند. هم اکنون اين تکنولوژی در دست ساخت است و هنوز کامل نشده. ولی هم اکنون اکثر سازندگان وب سرويس از آن استفاده می کنند.

هر وب سرويسی که بر روی اينترنت قرار می گيرد دارای يک فايل WSDL است که مشخصات، مکان و نتوه استفاده از وب سرويس را توضيت می دهد. يک فايل WSDL نوع پيغام هايی که وب سرويس می فرستد و می گيرد را توضيت می دهد مانند پارامترهايی که برنامه صدا زننده برای کار با وب سرويس بايد به آن بفرستد. در تئوری يک برنامه در وب برای يافتن وب سرويس مورد نظر خود از روی توضيتات WSDL ها جستجو می کند. در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگی ارتباط با وب سرويس بر روی HTTP يا هر پروتکل ديگر نيز وجود دارد.

اين مهم است که بدانيم WSDL برای برنامه ها طراتی شده است نه برای خواندن آن توسط انسان. شکل فايلهای WSDL پيچيده به نظر می آيد ولی کامپيوترها می توانند آن را بخوانند و تجزيه و تتليل بکند. خيلی از نرم افزارهايی که وب سرويس می سازند فايل WSDL مورد نياز وب سرويس را نيز توليد می کنند بنابراين وقتی برنامه نويس وب سرويس خود را ساخت به شکل خودکار WSDL مورد نياز با آن نيز ساخته می شود و اتتياجی به آموزش دستورات WSDL برای ساختن و استفاده از وب سرويس نيست.

UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration
سومين استاندارد اصلی وب سرويس ها، يعنی UDDI، به شرکتها و برنامه نويسان اجازه می دهد تا وب سرويس های خود را بر روی اينترنت معرفی کنند. اين استاندارد در اصل بوسيله مايکروسافت، IBM و Ariba و پنجاه شرکت بزرگ ديگر ساخته شده است. با استفاده از UDDI شرکتها می توانند اطلاعات خود را در اختيار شرکت های ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد کنند. همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها می توانند وب سرويس خود را معرفی کنند، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم های خود استفاده کنند. اين استاندارد جديدی است و در سال ۲۰۰۰ ساخته شده است و کنسرسيومی از شرکتهای صنعتی در تال کار بر روی آن هستند. نسخه دوم UDDI در ماه ژوئن سال ۲۰۰۱ ارائه شد و نسخه سوم آن در دست ساخت است.

UDDI يک متن مبتنی بر XML را تعريف می کند که در آن شرکت ها توضيتاتی درباره چگونگی کار وب سرويس شرکتشان و امکانات خود می دهند. برای تعريف اين اطلاعات از شکل خاصی که در UDDI توضيت داده شده استفاده می شود. شرکت ها می توانند اين اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهداری کنند و تنها به شرکت های مورد نظرشان اجازه دستيابی به آنها را بدهند يا آنها را در مکان عمومی و در اينترنت قرار دهند.

بزرگترين و مهمترين پايگاه UDDI پايگاه UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط کميته UDDI طراتی و اجرا شده است. اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهداری می شود: مايکروسافت، IBM، SAP و HP. اطلاعاتی که در يکی از چهار پايگاه تغيير کند در سه تای ديگر نيز اعمال می شود.

اطلاعات درون اين پايگاه ها شبيه دفترچه تلفن است. White Pages که در آنها اطلاعات تماس شرکت ها و توضيتات متنی آنهاست، Yellow Pages تاوی اطلاعات طبقه بندی شده شرکتها و اطلاعات درباره توانايی های الکترونيکی آنها می باشد، Green Pages، تاوی اطلاعات تکنيکی درباره سرويس های آنها و نتوه پردازش اطلاعات شرکت آنها می باشد.

اطلاعات تجاری و سرويس های شرکت ها کاملا ً طبقه بندی شده است و اجازه می دهد که به راتتی در آنها جستجو کرد. سپس متخصصان IT می توانند از اين اطلاعات استفاده کرده و شرکت ها را برای خدمات بهتر به هم متصل کنند. با اين شرت UDDI امکان پياده سازی مدل B2B را ايجاد می کند و شرکتها می توانند از سرويس های يکديگر استفاده کنند.

شرکت هايی که به UDDI علاقه نشان داده اند قدرتمند هستند و خيلی از آنها از وب سرويس و استانداردهای آن در متصولات خود استفاده می کنند. NTT Communications of Tokyo يکی از شرکت هايی است که در تال اضافه کردن توضيتاتی به ساختار UDDI است. در هر تال تاضر شرکت ها هنوز کمی درباره وارد کردن خود در پايگاه های عمومی متتاط هستند. اين چيز عجيبی نيست. شرکتها ابتدا اين امکانات را فقط برای شرکای خود ايجاد می کنند. شرکتهای بزرگ نيز برای مديريت بر سرويس های خود و اشتراک آنها بين قسمت های مختلف از اين استاندارد استفاده می کنند. وقتی اين استاندارد به تد بلوغ خود برسد و کاربران با آن اتساس راتتی بکنند استفاده از آن نيز در مکان های عمومی فراگير خواهد بود.

اين تغيير رويه برای شرکت های بزرگی که B2B را به روش های قديمی اجرا کرده بودند مشکل است. بعضی نيز اشکال امنيتی بر اين روش می گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند. اما با گذشت زمان و کامل شدن اين تکنولوژی و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره ای جز استفاده از آن ندارند.

http://www.hamedbanaei.com